Recenzja historii Nativity z The Authority v1 #13-16, wydanej także przez wydawnictwo Manzoku jako "Narodziny"

Z powstaniem wydawnictwa Image, w świat komiksowych bohaterów tchnięty został powiew świeżości. Oryginalni bohaterowie jak Spawn, Witchblade czy Savage Dragon pokazali, że nie wszystkie pomysły zostały już wykorzystane. Oczywiście były też czarne owce (wszystko co „stworzył” Rob Liefeld), ale ogólnie nie można odmówić Image oryginalności. Wildstorm, imprint Image sprzedany później DC, specjalizował się w komiksach drużynowych, jak Wild C.A.T.S, czy Gen13. Już pod skrzydłami DC do tej ferajny dołączyli Authority. Na pierwszy rzut oka wydają się niczym więcej jak bandą kopii członków JLA, przerobionych na skończonych drani. To jednak tylko pozory. Tym co odróżnia ich od typowych bohaterów lat dziewięćdziesiątych jest fakt, że Authority naprawdę mają dobre intencje i naprawdę chca zmienić świat na lepsze. Po prostu w przeciwieństwie do JLA nie wyznaczyli sobie granicy tego, jak daleko mogą się posunąć w tym ulepszaniu. Nie boją się zabijać i to na dużą skalę, co było wyraźnie pokazane w pierwszych dwunastu numerach ich przygód. Mark Millar, scenarzysta który zastąpił Ellisa za sterami Authority, świetnie rozumiał gdzie leży sekret grupy i zdołał wyeksponować to równie dobrze jak wielki poprzednik.

Po ocaleniu świata przed inwazją z innego wymiaru, zniszczeniu państewka o dyktatorskich zapędach, zabiciu kosmicznego boga oraz stracie Jenny Sparks, Authority postanowili upewnić się, że ten świat będzie warty ratowania. Na dobry początek postanowili wymordować członków rządu terroryzujacego małe państwo w południowo-wschodniej Azji. W chwili gdy zaczęli mieszać się do polityki, zwrócili na siebie uwagę większą niż wcześniej. W tym samym czasie Doctor wyruszył na poszukiwanie Ducha XXI wieku – dziecka, w którym po swej śmierci powinna odrodzić się Jenny. W czasie poszukiwań miał jednak pecha natknąć się na Avenge....Americans - drużynę obdarzonych supermocami zabójców, niepokojąco podobnych do pierwszoligowych bohaterów znanego wydawnictwa komiksowego. A ten kto ich nasłał, bardzo pragnie położyć łapy na dziecku od którego zależeć będzie kształt następnego stulecia. I ma całą armię psychopatów z budzącymi jednoznaczne skojarzenia zdolnościami.

Nim zajmiemy się samą historia, pomówmy chwilę o Marku Millarze. Scenarzysta ten zawsze charakteryzował się odważnymi, niekiedy aż za bardzo pomysłami i tendencją do kpienia z kogo popadnie, zwłaszcza z komiksowych mocarzy - DC i Marvela (przynajmniej zanim został dobrze opłacaną gwiazdą u tych drugich). Jak sam twierdzi, najlepszy jest w „recyklingu” starych i zużytych pomysłów na nowe. Tutaj ostro kpi sobie z Marvel Comics - oberwało się nie tylko bohaterom tego wydawnictwa ale nawet samemu Jackowi Kirby´emu, współtwórcy większości z nich. Wyobraźcie sobie Iron Mana mordującego dzieci, Captaina America gwałcącego ludzi i Nicka Fury jako skończonego ksenofoba i rasistę a będziecie mieli obraz czarnych charakterów tej historii. Efekt jest przekomiczny, zapewniam was. Scenarzysta pokusił się również o krytykę wielkiej polityki ustami bohaterów, przez co możemy zobaczyć jak Hawskmoor kłóci się z prezydentem USA, a po zastanowieniu się można dojść do wniosku, że główny złoczyńca tej historii został nim ponieważ gdy skończyła się Zimna Wojna w Białym Domu zasiadł krótkowzroczny kretyn. Zdecydowanie nie brak mu też pomysłowości w eliminowaniu przeciwników przez Authority i to w mocnym stylu.

Spojrzenie Millara na grupę jest całkiem niezłe. Dobrym pomysłem było pokazanie ich w nietypowych sytuacjach by wyjaskrawić nieco mniej widoczne cechy ich charakteru. Pozwala to ludziom którzy, tak jak ja (i właściwie każdy posiadacz polskiego wydania), nie mieli przyjemności spotkać ich na łamach Stormwatch i zobaczyć, jak bardzo są wielowymiarowi. Jack Hawksmoor jako lider sprawdza się nieźle i widać, że traktuje swoje obowiązki bardzo poważnie. Postawił sobie jasny cel – skoro Jenny oddała życie za Ziemię, to on dopilnuje, by Ziemia była tego warta. Doctor jest z jednej strony taki jak u Ellisa – wyluzowany, napawający się swoją mocą, z drugiej zaś Millar daje nam okazję by zobaczyć, że wewnątrz jednak dalej jest wrażliwym gościem który stawia innych ponad sobą, jakim był zanim tę moc otrzymał. Apollo, mimo swojej mocy wielkiej mocy będącej rodzajem grzecznego siłacza, po dostania lania od Americans, miał okazję udowodnić, że potrafi być zawzięty i jak się wkurzy, to nie pozostaje nic tylko paść na kolana i błagać o wybaczenie. Midnighter wypada przy nim dziwnie łagodnie. Bynajmniej jednak nie zmienił się w mięczaka – to wciąż ten sam, stary, dobry Midnighter, Shadow w wersji Johna Woo jak go opisał kiedyś Ellis. Millar po prostu pokazał nieco więcej jego pewności siebie – on doskonale wie, jakim jest twardzielem i dobrze mu z tym, jest wyluzowany i do wszystkiego podchodzi z lekkim przymrużeniem oka. Podobnie jak u Ellisa możemy ujrzeć go w trakcie psychologicznych gierek z przeciwnikami, całkiem pomysłowych. Najmniej zmian widzę u Engineer, zaś Swift mamy właściwie pierwszy raz poznać choć nieco bliżej, bo Ellis poświęcił jej w swoim runie stosunkowo mało miejsca. Millar bardzo dobrze rozumie bohaterów i z dziką radością zagłębia się w ich psychikę.

Dialogi są soczyste. To najlepsze słowo jakim można je określić. Millar ma specyficzne, popkulturowe wyczucie słowa, które sprawia, że jego postaci mówišąjęzykiem prostym a jednocześnie bogatym w środki stylistyczne których głównym przeznaczeniem jest opisywać chore i makabryczne pomysły postaci dotyczące tego co zrobić z ich przeciwnikami. Całość polana jest ostro pikantnym z dodatkiem nieco czarnego humoru i aluzji do znanych wydarzeń historycznych i elementów popkulturowych. Niektóre teksty mogą zapaść w pamięć na bardzo długo. Dialogi w tym komiksie sa jak dobra kiełbasa z grilla: nic wykwintnego, ale apetycznego – jak najbardziej.

Fabuła jest wartka i zawiera kilka ciekawych zwrotów akcji, a zakończenie jest szczególnie zaskakujące. Sposób, w jaki zespół rozwiązał problem jest jednocześnie banalny i tak rzadko spotykany, że czytelnik będzie mocno zdziwiony.

Rysunkami zajął się Frank Quitely. Muszę powiedzieć, że moim zdaniem był to średnio trafiony wybór na następcę Hitcha. Owszem, ma swój niepowtarzalny, rozpoznawalny styl, tego mu nie można odmówić, ale brakuje mu dynamiki poprzednika. Do tego Authority to najprawdopodobniej największe dzieło w karierze Hitcha i zapewne nie byłoby takiego rozdźwięku, gdyby Quilety zastąpił go jako rysownik takich Fantastic Four, ale tutaj wydaje się być nie na miejscu. Nie znaczy to jednak, że rysunki są złe – styl Franka nie musi każdemu przypaść do gustu, ale jest bardzo szczegółowy i dopracowany. Widać, że mamy tu do czynienia z profesjonalistą.

Podsumowujšc – Authority: Nativity to bardzo dobry komiks. Jest zabawny, jest zaskakujący, jest niepoprawny politycznie, jest inteligentny i dostarcza świetnej rozrywki. Polecam go każdemu.

Ocena: Autor: GaoGaiGar
 

Okazuje się, że każda większa stolica świata została zaatakowana przed armię post-ludzi. Midnighter każe rozdzielić się członkom Authority i sam rusza na tych atakujących Manhattan.

Paryż. Grupa żołnierzy podąża do siedziby Francuskiego parlamentu, gdy na ich drodze staje Jack Hawsmoor. Ten szybko eliminuje zagrożenie i zbiera informacje z innych stolic. Okazuje się, że Doctor również poradził sobie z zagrożeniem w Moskwie, a Engineer w Pekinie.

Waszyngton. Grupa złoczyńców, z którymi Authority starło się w Singapurze, atakuje Biały Dom. Na ich drodze staje jednak wściekły Apollo, który ładował swoję moc przez ostatnie kilka godzin.

„Hangar”. Dr Krigstein zapewnia swoich podopiecznych, że wtrącenie się Authority w ich plany, nie zniweczy ich. Nagle, na monitorach pojawia się Swift, która przenika między częstotliwościami i dostaje się do „Hangaru”.

Manhattan. Post-ludzie kpią z Midnightera, ponieważ nie jest on w stanie zabić poszczególnych złoczyńców. Ten jednak wyjawia, że specjalnie pozostawił ich żywych, ponieważ właśnie namierzyły ich działa Carriera. Po chwili z przeciwników bohatera zostają zgliszcza, a jedyny ocalały zostaje zabity osobiście przez Midnightera.

Apollo bez problemów eliminuje przestępców, na koniec zostawiając żywego Komandora, ponieważ obiecał Midnighterowi, że ten się nim zajmie. Po chwili partner Apolla pojawia się z młotem pneumatycznym w dłoni.

Krigstein grozi Swift, że ma w zanadrzu potęgę Jenny Wuantum oraz tysiące post-ludzi, gotowych oddać za niego życie. Li namawia doktora, by ten odwołał swoich ludzi. Ten nie ma zamiaru tego robić, zmienia jednak zdanie, gdy Swift oświadcza, że nie chce go zabić, lecz przyszła z propozycją dołączenia Krigsteina do Authority.

Carrier. Midnighter odczytuje list, który dostał od Tank Mana – człowieka, którego naprowadził w Singapurze na dobra drogę (The Authority v1 #14), tymczasem Jack i Angie oglądają wspólnie zachód słońca i zastanawiają się, czy aby działalność Authority wygląda tak, jak sobie tego życzyli.