Recenzja historii Nativity z The Authority v1 #13-16, wydanej także przez wydawnictwo Manzoku jako "Narodziny"

Z powstaniem wydawnictwa Image, w świat komiksowych bohaterów tchnięty został powiew świeżości. Oryginalni bohaterowie jak Spawn, Witchblade czy Savage Dragon pokazali, że nie wszystkie pomysły zostały już wykorzystane. Oczywiście były też czarne owce (wszystko co „stworzył” Rob Liefeld), ale ogólnie nie można odmówić Image oryginalności. Wildstorm, imprint Image sprzedany później DC, specjalizował się w komiksach drużynowych, jak Wild C.A.T.S, czy Gen13. Już pod skrzydłami DC do tej ferajny dołączyli Authority. Na pierwszy rzut oka wydają się niczym więcej jak bandą kopii członków JLA, przerobionych na skończonych drani. To jednak tylko pozory. Tym co odróżnia ich od typowych bohaterów lat dziewięćdziesiątych jest fakt, że Authority naprawdę mają dobre intencje i naprawdę chca zmienić świat na lepsze. Po prostu w przeciwieństwie do JLA nie wyznaczyli sobie granicy tego, jak daleko mogą się posunąć w tym ulepszaniu. Nie boją się zabijać i to na dużą skalę, co było wyraźnie pokazane w pierwszych dwunastu numerach ich przygód. Mark Millar, scenarzysta który zastąpił Ellisa za sterami Authority, świetnie rozumiał gdzie leży sekret grupy i zdołał wyeksponować to równie dobrze jak wielki poprzednik.

Po ocaleniu świata przed inwazją z innego wymiaru, zniszczeniu państewka o dyktatorskich zapędach, zabiciu kosmicznego boga oraz stracie Jenny Sparks, Authority postanowili upewnić się, że ten świat będzie warty ratowania. Na dobry początek postanowili wymordować członków rządu terroryzujacego małe państwo w południowo-wschodniej Azji. W chwili gdy zaczęli mieszać się do polityki, zwrócili na siebie uwagę większą niż wcześniej. W tym samym czasie Doctor wyruszył na poszukiwanie Ducha XXI wieku – dziecka, w którym po swej śmierci powinna odrodzić się Jenny. W czasie poszukiwań miał jednak pecha natknąć się na Avenge....Americans - drużynę obdarzonych supermocami zabójców, niepokojąco podobnych do pierwszoligowych bohaterów znanego wydawnictwa komiksowego. A ten kto ich nasłał, bardzo pragnie położyć łapy na dziecku od którego zależeć będzie kształt następnego stulecia. I ma całą armię psychopatów z budzącymi jednoznaczne skojarzenia zdolnościami.

Nim zajmiemy się samą historia, pomówmy chwilę o Marku Millarze. Scenarzysta ten zawsze charakteryzował się odważnymi, niekiedy aż za bardzo pomysłami i tendencją do kpienia z kogo popadnie, zwłaszcza z komiksowych mocarzy - DC i Marvela (przynajmniej zanim został dobrze opłacaną gwiazdą u tych drugich). Jak sam twierdzi, najlepszy jest w „recyklingu” starych i zużytych pomysłów na nowe. Tutaj ostro kpi sobie z Marvel Comics - oberwało się nie tylko bohaterom tego wydawnictwa ale nawet samemu Jackowi Kirby´emu, współtwórcy większości z nich. Wyobraźcie sobie Iron Mana mordującego dzieci, Captaina America gwałcącego ludzi i Nicka Fury jako skończonego ksenofoba i rasistę a będziecie mieli obraz czarnych charakterów tej historii. Efekt jest przekomiczny, zapewniam was. Scenarzysta pokusił się również o krytykę wielkiej polityki ustami bohaterów, przez co możemy zobaczyć jak Hawskmoor kłóci się z prezydentem USA, a po zastanowieniu się można dojść do wniosku, że główny złoczyńca tej historii został nim ponieważ gdy skończyła się Zimna Wojna w Białym Domu zasiadł krótkowzroczny kretyn. Zdecydowanie nie brak mu też pomysłowości w eliminowaniu przeciwników przez Authority i to w mocnym stylu.

Spojrzenie Millara na grupę jest całkiem niezłe. Dobrym pomysłem było pokazanie ich w nietypowych sytuacjach by wyjaskrawić nieco mniej widoczne cechy ich charakteru. Pozwala to ludziom którzy, tak jak ja (i właściwie każdy posiadacz polskiego wydania), nie mieli przyjemności spotkać ich na łamach Stormwatch i zobaczyć, jak bardzo są wielowymiarowi. Jack Hawksmoor jako lider sprawdza się nieźle i widać, że traktuje swoje obowiązki bardzo poważnie. Postawił sobie jasny cel – skoro Jenny oddała życie za Ziemię, to on dopilnuje, by Ziemia była tego warta. Doctor jest z jednej strony taki jak u Ellisa – wyluzowany, napawający się swoją mocą, z drugiej zaś Millar daje nam okazję by zobaczyć, że wewnątrz jednak dalej jest wrażliwym gościem który stawia innych ponad sobą, jakim był zanim tę moc otrzymał. Apollo, mimo swojej mocy wielkiej mocy będącej rodzajem grzecznego siłacza, po dostania lania od Americans, miał okazję udowodnić, że potrafi być zawzięty i jak się wkurzy, to nie pozostaje nic tylko paść na kolana i błagać o wybaczenie. Midnighter wypada przy nim dziwnie łagodnie. Bynajmniej jednak nie zmienił się w mięczaka – to wciąż ten sam, stary, dobry Midnighter, Shadow w wersji Johna Woo jak go opisał kiedyś Ellis. Millar po prostu pokazał nieco więcej jego pewności siebie – on doskonale wie, jakim jest twardzielem i dobrze mu z tym, jest wyluzowany i do wszystkiego podchodzi z lekkim przymrużeniem oka. Podobnie jak u Ellisa możemy ujrzeć go w trakcie psychologicznych gierek z przeciwnikami, całkiem pomysłowych. Najmniej zmian widzę u Engineer, zaś Swift mamy właściwie pierwszy raz poznać choć nieco bliżej, bo Ellis poświęcił jej w swoim runie stosunkowo mało miejsca. Millar bardzo dobrze rozumie bohaterów i z dziką radością zagłębia się w ich psychikę.

Dialogi są soczyste. To najlepsze słowo jakim można je określić. Millar ma specyficzne, popkulturowe wyczucie słowa, które sprawia, że jego postaci mówišąjęzykiem prostym a jednocześnie bogatym w środki stylistyczne których głównym przeznaczeniem jest opisywać chore i makabryczne pomysły postaci dotyczące tego co zrobić z ich przeciwnikami. Całość polana jest ostro pikantnym z dodatkiem nieco czarnego humoru i aluzji do znanych wydarzeń historycznych i elementów popkulturowych. Niektóre teksty mogą zapaść w pamięć na bardzo długo. Dialogi w tym komiksie sa jak dobra kiełbasa z grilla: nic wykwintnego, ale apetycznego – jak najbardziej.

Fabuła jest wartka i zawiera kilka ciekawych zwrotów akcji, a zakończenie jest szczególnie zaskakujące. Sposób, w jaki zespół rozwiązał problem jest jednocześnie banalny i tak rzadko spotykany, że czytelnik będzie mocno zdziwiony.

Rysunkami zajął się Frank Quitely. Muszę powiedzieć, że moim zdaniem był to średnio trafiony wybór na następcę Hitcha. Owszem, ma swój niepowtarzalny, rozpoznawalny styl, tego mu nie można odmówić, ale brakuje mu dynamiki poprzednika. Do tego Authority to najprawdopodobniej największe dzieło w karierze Hitcha i zapewne nie byłoby takiego rozdźwięku, gdyby Quilety zastąpił go jako rysownik takich Fantastic Four, ale tutaj wydaje się być nie na miejscu. Nie znaczy to jednak, że rysunki są złe – styl Franka nie musi każdemu przypaść do gustu, ale jest bardzo szczegółowy i dopracowany. Widać, że mamy tu do czynienia z profesjonalistą.

Podsumowujšc – Authority: Nativity to bardzo dobry komiks. Jest zabawny, jest zaskakujący, jest niepoprawny politycznie, jest inteligentny i dostarcza świetnej rozrywki. Polecam go każdemu.

Ocena: Autor: GaoGaiGar
 

Południowo-wschodnia Azja. Członkowie Authority sprawnie rozbijają armię służącą prezydentowi małego kraju. Po wyeliminowaniu jego obstawy oraz doradców, bohaterowie zabierają go w miejsce, gdzie z jego rozkazu rozstrzelano ludzi, którzy żądali jedynie prawa do głosu w wyborach. Ten próbuje tłumaczyć, że jego śmierć zupełnie nic nie zmieni, ale Apollo uważa, że teraz jego następca poważnie zastanowi się, gdy przyjdzie mu podpisać kolejny wyrok śmierci. Po tej akcji, Engineer i Swift zastanawiają się, czy akcja ta przypadłaby do gustu Jenny. Kobiety wiedzą także, że teraz już nie mają wyboru i muszą wyjść do ludzi.

W kolejnych dniach, poszczególni członkowie Authority udzielają wywiadów dla prasy i telewizji. Po jednym z nich, Jack przybywa do Londynu, na grób Jenny Sparks. Tam też znajduje go Doctor, który po krótkiej rozmowie informuje Hawskmoore’a, że Jenny tak naprawdę nie umarła, ale odrodziła się wraz z nadejściem nowego stulecia. Teraz ich zadaniem jest jak najszybciej znaleźć niemowlę, ponieważ nie tylko Authority będzie go szukać.

Carrier. Jack wraca na pokład statku, który aż roi się od ludzi. Angie informuje go, że połączył się z nim prezydent USA. Rozmowa pomiędzy nimi nie przebiega zbyt przyjaźnie.

„Hangar”. Niejaki Dr Krigstein zostaje poinformowany o zlokalizowaniu sygnatury Jenny Quantum. Rozkazuje on wysłać grupę specjalną i wyeliminować zagrożenie.

Singapur. Grupa złoczyńców (dziwnie podobna do Marvelowskich Avengers – dop. Lokus) dostaje się na oddział położniczy w szpitalu, gdzie na świat przyszła Jenny Quantum. By przyśpieszyć sprawę, jeden z nich zabija wyładowanie energii wszystkie noworodki. Okazuje się jednak, że Jenny wciąż żyje.

Doctor ucieka ulicami Singapuru i wywołuje wrota na Carrier. Nagle, zostaje otoczony przez złoczyńców, którzy informują go o tym, że nikt nie przyjdzie mu z pomocą...